Το παιδικό ποδόσφαιρο είναι μια μοναδική εμπειρία για κάθε παιδί. Είναι ο χώρος όπου τα παιδιά παίζουν, μαθαίνουν, κοινωνικοποιούνται και αναπτύσσουν σημαντικές αξίες που θα τα συνοδεύουν σε όλη τους τη ζωή. Ωστόσο, σε αυτή τη διαδρομή οι γονείς συχνά παίζουν καθοριστικό ρόλο, άλλοτε θετικό και άλλοτε αρνητικό. Χωρίς να το συνειδητοποιούν, μπορεί να κάνουν λάθη που επηρεάζουν το παιδί τους τόσο στο γήπεδο όσο και στην καθημερινότητά του.
Ένα από τα πιο συνηθισμένα λάθη είναι η υπερβολική πίεση για το αποτέλεσμα. Πολλοί γονείς περιμένουν από τα παιδιά τους να κερδίζουν συνεχώς, να βάζουν γκολ και να ξεχωρίζουν. Όμως το παιδικό ποδόσφαιρο δεν είναι επαγγελματικό. Στην ηλικία αυτή, το πιο σημαντικό είναι να χαίρεται το παιδί το παιχνίδι και να μαθαίνει τα βασικά. Όταν η πίεση γίνεται έντονη, το ποδόσφαιρο μετατρέπεται σε άγχος, και συχνά τα παιδιά φτάνουν στο σημείο να χάνουν το ενδιαφέρον τους.
Ένα δεύτερο λάθος είναι οι συνεχείς συγκρίσεις με άλλα παιδιά. «Δες τον φίλο σου που βάζει γκολ» ή «ο συμμαθητής σου παίζει στην καλύτερη ομάδα». Αυτές οι συγκρίσεις δημιουργούν ανασφάλεια και μειώνουν την αυτοεκτίμηση. Κάθε παιδί αναπτύσσεται με διαφορετικό ρυθμό. Αυτό που χρειάζεται είναι ενθάρρυνση για προσωπική βελτίωση, όχι αντιπαράθεση με άλλους.
Ένα τρίτο λάθος είναι η παρέμβαση στον προπονητή. Υπάρχουν γονείς που φωνάζουν οδηγίες από την κερκίδα ή αμφισβητούν τις επιλογές του. Αυτό όχι μόνο μπερδεύει το παιδί, που ακούει αντικρουόμενες εντολές, αλλά χαλάει και τη σχέση γονέα–προπονητή. Ο προπονητής είναι εκεί για να διδάξει, να οργανώσει και να κατευθύνει. Ο ρόλος του γονέα είναι η στήριξη και η εμψύχωση.
Ακόμη ένα συχνό λάθος είναι να αγνοούμε τη χαρά της προσπάθειας και να εστιάζουμε μόνο στο αποτέλεσμα. Ένα παιδί που έτρεξε, προσπάθησε και έκανε το καλύτερο που μπορούσε αξίζει το ίδιο μπράβο, ακόμη κι αν δεν σκόραρε. Η επιβράβευση για την προσπάθεια ενισχύει την αυτοπεποίθηση και διδάσκει στο παιδί την αξία της συνέπειας.
Τέλος, πολλοί γονείς ξεχνούν ότι το ποδόσφαιρο είναι πρώτα από όλα παιχνίδι. Όταν το αντιμετωπίζουμε αποκλειστικά ως «καριέρα» ή «επένδυση», χάνεται η ουσία. Ένα παιδί πρέπει να γελάει, να κάνει φίλους, να μαθαίνει να συνεργάζεται. Αυτές οι στιγμές είναι πολύτιμες και θα μείνουν για πάντα.
Συμπερασματικά, οι γονείς έχουν τεράστιο ρόλο στο ταξίδι του παιδιού στο ποδόσφαιρο. Με ενθάρρυνση, θετική στάση και αποδοχή, μπορούν να κάνουν το άθλημα μια εμπειρία χαράς και μάθησης. Το ζητούμενο δεν είναι να βγάλουμε «επαγγελματίες ποδοσφαιριστές», αλλά να μεγαλώσουμε παιδιά που αγαπούν τον αθλητισμό και κουβαλούν αξίες ζωής.
